กลอน จากสายลมที่หวังดี

วันนี้ทั้งวันทำไมมันเงียบ
ทำไมเงียบเชียบอย่างเหลือหลาย

นั่งง่วงเหงาหาวนอน..นั่งเดียวดาย
ไม่มีคนข้างกายให้รำคาญ

นั่งหัวเราะ นั่งบ้าบออยู่บนโต๊ะ
น้องก็เดินเมียงมองอยู่หลายหลาย

มันบอก..พี่มันนั่งบ้า..อยู่ทำไม
มัวแต่นั่งทำ..บื๊อ อะไรอยู่พี่ยา

พี่ฉันก็เป็นไป..ได้ขนาดนี้
เห็นกันอยู่ดีดี..ไม่น่าบ้า..

พี่เราแท้แท้ไม่น่าด่วนมา..
นั่งคิด..พิจารณาแต่งกลอนอยู่คนเดียว....^_^

เขียนโดย สายลมที่หวังดี

กลอน แต่งเองเล่นๆ บทที่ 1

“กำลังใจ”

เมื่อยามเธอสับสนและท้อแท้ ...

ขาดคนแลห่วงใยคอยชิดใกล้..

แสนเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ากังวลใจ

ไม่มีแรงก้าวเดินไป..สิ้นหนทาง..

ลองหันมองรอบกายใจอย่าหม่น..

สู้อดทนฟันฝ่าอย่าท้อถอย

ยังมีคนห่วงใยที่เฝ้าคอย..

ให้เธอสู้อย่าท้อถอยหมดกำลัง

เป็นแรงใจต่อสู้กับชีวิต..

ถึงแม้ผิดพลาดพลั้งอย่าหมดหวัง..

จงก้าวเดินต่อไปอย่างระวัง..

แล้วเมื่อนั้นจะสมหวังดั่งตั้งใจ..

คนเราผิดหวังได้เสมอ..

แต่อย่ายอมอยู่อย่างสิ้นหวัง..

ในความว้าเหว่เงียบเหงา..

เพียงเรารู้จักสงบ..

เราจะพบตัวเราเอง..

แล้วสักวันหนึ่ง..

อุปสรรคต่างต่างทั้งหลาย..

จะค่อยค่อยสูญหายไป..

แล้วเธอจะยิ้มได้..

พบความสุขแท้.. ดั่งใจหวัง..

หากเธอพร้อมจงต่อสู้ไป..

ด้วยพลังใจพลังกายที่ยังคงเหลือ..

เมื่อเธอก้าวผ่านพ้น..

จงหันกลับมามองข้างหลัง

ยังมีคนที่แย่กว่า..

รอคอยความหวังและกำลังใจ

รอคอยมิตรภาพและไมตรีที่เธอจะมีให้

รอคอยพบกับแสงสว่างจากหนทางที่มืดมน..

ยังมีรอยยิ้ม จากใจ พร้อมมอบให้เพื่อเก็บรักษามันไว้กับตัวเอง

(จาก “เอส-สา”.... และปลายปากกาในอนาคต ... “สายลม..ที่หวังดี”)

กลอน แห่งความรัก..(ช้ำรัก)

ฉันเป็นเหมือนคนหลงทาง
จะเติมพลังให้ใจก้าวไปหาเธอ

เธอคือสายลมมาชโลมกายให้คลายร้อน
เธอคือหมอนให้นอนหนุนอบอุ่นใจ
เธอคือเปลวไฟให้ไออุ่นในยามหนาว
เธอคือดาวส่องทางในคืนอันมืดมิด
ฉันคิดถึงเธอแค่ไหนใครจะรู้
ฉันคิดถึงเธออยู่ทุกวันเธอรู้ไหม
ฉันรักเธอรักแล้วหมดหัวใจ
เธอรักใครฉันคงช้ำน้ำตานอง..

พอเห็นเงาเธอลางๆ พอมีหวัง
จะเดินไปข้างหน้าไม่หยุดยั้ง